Himalaje
Potężny system himalajski składa się z czterech głównych pasm: Pasmo Siwalik, Mniejsze Himalaje, Wielkie Himalaje i Pasmo Zaskar, które wznoszą się na terytorium Nepalu, Indii, Bhutanu, Sikkimu, Pakistanu i Chin. Pasmo Siwalik o szerokości 10—50 km ciągnie się wzdłuż całego systemu od Brahmaputry do Indusu z przerwą na długości basenów Tisty i Raidaku. Składa się ono z pagórków, a najwyższe wzniesienia nie przekraczają 2000 m. Mniejsze Himalaje zajmują szerokość do 80 km i mają dosyć nieregularny przebieg w zachodniej partii. Szczyty wznoszą się średnio do wysokości 2400 m i tylko w zachodnich łańcuchach zbliżają się do 5000 m. Dalej w kierunku północnym rozciągają się już Wielkie Himalaje. Od wschodu ogranicza je dolina Brahmaputry, a od zachodu Indusu. Obie te potężne rzeki mają swoje źródła na północ od Himalajów i z dwóch stron opływają cały system himalajski. Wschodnia część Wielkich Himalajów (zwanych w dalszych częściach książki skrótowo Himalajami) ciągnie się wzdłuż 28 równoleżnika szerokości geograficznej północnej i ku zachodowi odchyla się znacznie w kierunku północnym. S. G. Burrard wyróżnia jeszcze graniczne pasma Himalajów, które ciągną się na północ od Wielkich Himalajów. Głównym pasmem jest Pasmo Zaskar, odgałęziające się w okolicach szczytu Nampa (6754 m) ku północy. Pasmo to biegnie m. in. przez szczyty: Karnet (7756 m), Leo Pargial (6791 m) i Shilla (6111 m) w kierunku północno-zachodnim.